مجاهدین خلق، گروهی که بیشتر خاطرات کودکی مرا اشغال کرده است منظورم سالهای ۵۶ و ۵۷ می باشد، جوانانی با ادعای روشنفکری یعنی تقریبا مد شده بود هر که ادعای روشنفکری می کرد از چگوآرا و مارکس و لنین و پرولتاریا صحبت می کرد و سنگ طبقه کارگر را به سینه می زد بدون اینکه بداند طبقه کارگر بیشتر از دهانش بازوانش کار می کند و زحمت می کشد. بعد از آن کلاش کوکتل مولوتف و رفیق فلانی و رفیق بهمانی بود و میلیشیا و مبارزه چریکی و سلحشورانه آنها با صورت های بسته که خون در عروق هر بچه نفهمی را به جوش می آورد. بعد از انقلاب ۵۷ و اتحاد کمونیستهای سابق با خمینی و نماز خواندن بر سجاده پیاده رو و مهر نمازی از برگ، رودست خوردن مسعود رجوی و فرار او با دکتر بنی صدر و از هم پاشیدن تشکیلات مجاهدین و کشته شدن هزاران جوان ساده و روشنفکری که حالا حتی غلط کردن هم آنها را از طناب دار نجات نمی داد و در مسلخ گاه رژیم به ظاهر مذهبی و به باطن سوسیالیتی که اصول این نوع انقلاب و تخریب دشمن و حرکات پوپولیستی را از خود آنها آموخته بود و اکنون از سلاح مجاهدین بر علیه خودشان استفاده می کرد. و بعد اتحاد با دشمن ایران صدام حسین و فروش اطلاعات به او و ترور و بمب گذاری ها که شاید بعضی کار خود جمهوری اسلامی بود برای بهانه مناسب ایجاد کردن جهت ادامه مبارزه با مجاهدین، اما نه همه آنها. و در لیست سیاه تروریستها قرار گرفتن و تحریم جهانی و خودکشی سیاسی و جنگی در عملیات جنگی آخرشان که در ایران بنام عملیات مرساد می شناسند. و فرار مریم رجوی به فرانسه و سعی در نمایش نوع جدیدی از حرکت سیاسی این گروه و کسب وجهه مجدد که آنهم در نظر خیلی ها خیانت به بدنه تشکیلات که بی سرپرست و امید در کمپ اشرف باقی ماندند تا به مرور زمان پیر و نابود شوند. مرگ هنوز اعلام نشده مسعود رجوی که شاید قرار است روزی دوباره چون مسیح از گور برخیزد. و دست آخر شورش بی دلیل کمپ اشرف در مقابل صاحب خانه نچندان با صداقت خود عراق.

جالب نبود نه اصلا جالب نبود. اما خوب خیلی حرکات و احزاب در جهان عملکرد بدتر از این هم داشته اند و قرار نیست همه بیست بگیرند که. اما درسی دیگر بود که آنانکه حماسی صحبت می کنند و خود را یکتا می بینند و ارمانگرایی دیوانه وار سرلوحه اهداف و عملکردشان است شاید در برهه ای بتوانند با شور و شوق جوانان بازی کنند و برای خود دیکتاتوری کوچکی بر پا کنند اما هیچکدام این بار را به سر منزل مقصود نرسانده و نخواهند رساند. نه هیتلر، نه مسعود رجوی، نه حتی آخرین نسخه آن احمدی نژاد و خامنه ای.

اما در اشرف چه خبر است؟ عده ای ایرانی و هموطن ناامید و بی هویت که نه راه پس دارند نه راه پیش و نه با خود راحت هستند نه با بیگانه و در یک مثلث ترس بین جمهوری اسلامی و عراق و تشکیلات مجاهدین خلق خود را اسیر و بی پناه می بینند، از ترس آینده تاریک بر اسارت خود تلاش می کنند و همچون رابینسون کروزو پس از سالها تنهایی حال جهان را بر نمی تابند و از ترس تحویل به ایران به حق کاملا قانونی عراق در کنترل کمپ اشرف نه می گویند. اینجا از صمیم قلب می گویم شرم بر مریم رجوی و کادر رهبری اینان که در طی دهها سال زمان نتوانستند یا بهتر بگویم نخواستند طرفداران خود را نجات دهند و اگر ماهی ۱۰ نفر را به اروپا رسانده بودند الان کمپ اشرفی وجود نداشت.

اگر من جای این هموطنان در بند بودم در این شرایط از آینده استقبال می کردم و از کنترل عراق بر کمپ استقبال می کردم شاید راهی برای آزادی و فرار پیش آید. از صمیم قلب برای همه شما احساس همدردی میکنم و کاش کاری از دستم بر می آمد و امیدوارم روزی را ببینم که همگی دوباره در میهنمان ایران آزاد و سربلند اما بدون ایسم ها و زندان های مذهبی و عقیدتی و ایدئولوژیک در کنار هم زندگی کنیم.