چندیست شاهد تلاش دولت برای انتقال مراکز مهم اداری ومنابع انسانی آنها به شهرستانها هستیم . این امر از چنان اهمیتی برای دولت برخوردار است که دولت برای راضی کردن کارمندان ، به ارائه ی خدمات فوق العاده و خاص اکتفا نکرده و هفته ی گذشته شاهد اعمال فشار به کارمندان شازمان میراث فرهنگی برای انتقال به شیراز بودیم . گرچه سازمان میراث فرهنگی پس از دو روز اعلام کرد که صرفا از کارمندانش درخواست کرده و اجباری در کار نبوده است اما بدیهی است که زین پس باید شاهد برخورد ها و تناقض گویی هایی از این نوع باشیم و کارمندان دولت ساکن تهران هم باید منتظر دستوراتی مشابه باشند از سوی مدیران خود باشند .

موضوع دیگری که در این باره حائز اهمیت است ، مزایا و خدماتی است که در صورت انتقال به به کارمندان ارائه میشود و از جمله ی آنها میتوان به مزایای ویژه در دستمزد و سهمیه ی دانشگاه برای فرزندان این کارمندان اشاره کرد . و حال این سوال مطرح میشود که اگر زندگی در شهرستانها تا این حد دشوار است ، چرا کارمندان شهرستانی تا کنون امتیاز خاصی از دولت دریافت نکرده اند ؟ و بطور حتم دولت باید جواب این سوال را به کارمندان شهرستانی بدهد که مگر تفاوتی بین آنها و کارمندان تهرانی وجود دارد که دولت برای این دسته از کارمندانش اینگونه دست و دلبازی میکند ؟ البته این سیاست ها چندان هم نا موفق نبوده و طبق گزارش دولت تا کنون جمعیتی معادل پانزده هراز نفر از کارمندان دولت حاضر به ترک پایتخت شده اند اما آیا خروج این جمعیت تغییری در چهره ی تهران بیست میلیونی بوجود می آورد ؟

دولت موضوع ناکافی بودن امکانات از جمله ، آب و برق و خدمات شهری و ازهمه مهمتر قریب الوقوع بودن زلزله در تهران را بهانه کرده است اما از انجا که عدم توجه حکومت به شرایط و کیفیت مردم بر همگان ثابت شده است ، این این سوال مطرح میشود که هدف اصلی دولت از این تلاشها چیست ؟ چرا که اگر موضوع امنیت جانی یا کیفیت زندگی مردم در میان بود ، بر سر موضوع مهمی چون آلودگی آب تهران اینگونه سر پوش نمیگذاشتند و علاوه بر آن دولت با چنان چالش هایی روبروست که زلزله ی احتمال تهران در میان آنها به چشم نمی آید .

با جمع بندی مدارک اینگونه به نظر میرسد که دولت این تلاشها را نه در جهت رفاه و امنیت شهروندانش ، بلکه در جهت خلوت کردن پایتخت است چرا که مردمی که در این شرایط اقتصادی و اجتماعی هولناک ایران غالبا به مخالفان سر سخت حکومت تبدیل شده اند مانند انبار باروتی هستند که هر لحظه امکان انفجارشان حکومت را تهدید میکند . همانگونه که در اعتراضات مردم به نتایج انتخابات هم دیدیم دولت به سختی و با اعزام نیرو از شهرستانها و حتی از خارج کشور موفق به سرکوب مردم شد و با توجه به بهای سنگینی که حکومت در قبال این سرکوب داد منطقی است که از تکرار آن جلوگیری کند و قطعا راهی مطمئن تر از متفرق کردن این جمعیت نیست .

دلیل دیگری که بر این ادعا وجود دارد سیاست های تازه ی موسسه آموزش عالی کشور است چرا که سیاست های جدید این موسسه نیز شدیدا از تجمع دانشجویان حتی در خوابگاه ها جلوگیری میکند از جمله ی این اقدامات میتوان به عدم ارائه ی برخی از واحد ها به دانشجویان جوان تر و اخراج جمع کثیری از اساتید دانشگاهها اشاره کرد .